27. Een fascinatie voor universiteiten hebben, maar er nooit hebben gestudeerd.

 Ik snap dat deze titel misschien wat raar in de oren klinkt. Hoe kan een persoon een fascinatie hebben voor studie gerelateerde instellingen? En al helemaal als ze er zelf nooit heeft gestudeerd en dit ook niet gaat doen. Misschien is fascinatie ook niet het juiste woord. Afijn, ik zal in dit artikel uitleggen wat mij zo interesseert aan universiteiten. 


Niet de scherpste foto helaas, maar dit is de ontvangsthal van de universiteit van Uppsala, Zweden.

Mijn eigen studieverleden in een notendop

Laat ik beginnen met mijn eigen studieverleden. Ik zal proberen het kort te houden, ik wil namelijk nog een keer een artikel schrijven over mijn verschillende schoolperioden. 

Ik heb op de middelbare school de havo gedaan. Ik weet nog goed dat we in de derde klas een werkstuk moesten maken over onze studievoorkeur. In dit werkstuk moesten drie studies aan bod komen die je wel interessant leken. In de brugklas wist ik precies wat voor studie ik wilde doen, ik wilde namelijk heel erg graag naar de Hogere Hotelschool in Maastricht. Waarom? Geen.flauw.idee. Tijdens het maken van het werkstuk kwam ik er dan ook achter dat dit niet bepaald de studie was die ik zocht. De tweede studie die ik onderzocht was HBO Accountancy. Nog zo'n opleiding die niet bepaald voor mij was weggelegd. Ik zocht deze opleiding eigenlijk alleen maar uit vanwege twee redenen, namelijk:

1. Een goede vriendin van mijn oudere zus was/is accountant. Ze had mij erover verteld en opeens leek het heel interessant. 

2. Je kan er veel geld mee verdienen.

Ja, zo kort door de bocht was ik. Ook bij het uitzoeken van deze studie kreeg ik geen warme gevoelens. Dit werd het duidelijk ook niet. De derde studie die ik had uitgekozen om te onderzoeken weet ik helaas niet meer. 

Maar goed, daar zit je dan. In de derde klas maakt het natuurlijk nog helemaal niet veel uit als je niet weet wat je wilt studeren. Ik besloot het profiel te kiezen met de vakken waar ik het best op scoorde. Ik volgde het profiel economie & maatschappij, met keuzevakken zoals Management & Organisatie en Franse taal. Deze keuze zou ik zo opnieuw doen. Hoewel ik totaal niet in deze sector een baan heb, lagen deze vakken mij prima. Een uitdaging, maar niet een onoverwinnelijke. 

De vierde klas verstreek. Regelmatig kwam de vraag naar voren. 'Weet je al wat je wilt studeren?' Een vraag die ik maar continu voor mij uit bleef duwen. En toch wist ik aan het einde van de vierde klas precies wat ik wilde studeren. Althans, dat dacht ik.

Ik speelde inmiddels al een aantal jaren klarinet. De eerste jaren was ik niet heel fanatiek. Ik vond het leuk om in het orkest te spelen, de privé lessen hoefde voor mij niet zo. Doordeweeks kwam het instrument misschien twee keer uit de koffer. Misschien ook omdat ik en de leraar niet bepaald een klik hadden. Maar daar kwam verandering in. Ik kreeg een nieuwe docent. Een docent die de lessen nuttig maakte. Ik merkte al gauw dat de lessen leuker werden als je meer tijd in het studeren thuis stak. En zo gebeurde het dat ik opeens iedere dag de klarinet uit de koffer haalde en minstens een uur ploeterde op de nieuwe stukken. Ik ging met sprongen vooruit. Dat merkte de docent ook. Na een paar maanden kwam dan ook de vraag: 'Zou je naar het conservatorium willen? We zullen er hard voor moeten werken, maar ik sluit niet uit dat de vooropleiding van het conservatorium een mogelijkheid is.' Ik ging naar huis om na te denken, maar het idee sprak mij stiekem al meteen aan. De volgende les gaf ik aan dat ik er voor wilde gaan. En dat ging ik ook. Ik studeerde een ongeluk. Dat resultaat moest behaald worden.

 En dat werd ook behaald. Ik werd toegelaten tot de vooropleiding klassieke muziek op het conservatorium Codarts in Rotterdam. De vooropleiding volgde ik tegelijkertijd met mijn examenjaar van de middelbare school. Na een jaar vooropleiding en een havo diploma op zak werd ik toegelaten op de opleiding zelf. Wat was ik trots op mijn prestatie!



In het eerste jaar begon het al te knagen. Zit ik dan, met mijn instrument in een kamer urenlang te studeren, spookte het door mijn hoofd. De motivatie was er enigszins, maar niet zoals ik bij medestudenten zag. Ik 'rommelde maar wat aan'. De vrienden die ik nog kende van de middelbare school snapten niet hoe mijn studie eruit zag. Begrijpelijk, het klinkt ook gek. In plaats van dagen in de collegebanken en tentamenweken 'floot ik maar wat in het rond'. Voor velen leek het de droomstudie, niet urenlang blokken in de bibliotheek maar gewoon heel de dag bezig kunnen zijn met hetgeen wat je het liefst doet. Het erge was, ik verlangde juist naar urenlange studiesessies in de universiteitsbibliotheek. 

Na een half jaar zat ik huilend aan de keukentafel. Ik wilde deze studie niet meer doen, ik was er klaar mee. Mijn ouders reageerden ietwat betreurd, maar wel begripvol. Samen met mijn moeder ben ik zelfs nog bij diverse studies gaan kijken. Studies die achteraf helemaal niet bij mij paste, zoals verloskunde. Ik bleef in de knoop zitten met mijn studiekeuze.

Ergens is er een knop omgegaan. Ik weet niet meer wat het precies was, maar op een gegeven moment besloot ik er voor te gaan. Ik studeerde hard, maakte de schaarse werkstukken en analyses alsnog in de bibliotheek en rondde de studie binnen vier jaar af. 

Inmiddels zijn we heel wat jaren verder. Ik doe niks meer met muziek, de klarinet ligt al jaren te verstoffen in de kast (zonde!). Ik heb een goede baan waar ik de afgelopen jaren mijn handen vol aan had. Momenteel ben ik niet in de gelegenheid om een nieuwe studie te starten, maar dat betekent niet dat ik er niet af en toe over fantaseer hoe het zou zijn.

Mijn beeld van het universiteitsleven

Misschien is mijn beeld van het universiteitsleven ietwat geromantiseerd. Als ik aan universiteiten denk, denk ik vooral aan de grote bibliotheken vol met studenten die hard aan het studeren zijn. Tientallen boeken liggen om hen heen, de laptop staat opengeklapt met daarop een volgeschreven Word-document. Grote collegezalen met de meest interessante colleges. Keuzevakken die alle kanten op kunnen gaan. Het heeft voor mij iets magisch. Ik heb het er vaak met mijn man over, hij heeft namelijk wel gestudeerd aan de universiteit. Hij kijkt graag terug op zijn studententijd. Hij is het ook wel met mij eens dat mijn romantische beeld zeker niet altijd de waarheid is. Daarnaast zegt hij ook: 'Het studentenleven is ook zo mooi omdat je nog jong bent, geen verplichtingen hebt naar anderen toe. Je wordt creatief in het omgaan met geld, want je hebt er simpelweg niet veel van. Je gaat stappen in de kroeg; op jacht naar eventuele prooien.' En daar heeft hij wel een punt. Dat is een belangrijk deel van het studentenleven. Ik zit in een positie dat ik een goed betaalde baan heb, getrouwd ben en wel degelijk verplichtingen heb naar anderen toe. Het studentenleven zoals het zie in mijn gedachten zal nooit zo voor mij uitpakken in het echte leven.

Maar dat vind ik ook juist niet erg. Zoals ik al eerder aangaf ben ik niet in de gelegenheid om een studie te starten en dat vind ik prima. Er zijn momenteel heel veel leuke dingen in mijn leven gaande die ik voor geen goud wil missen. Het is meer gewoon de fantasie die mij zo'n gelukzalig gevoel geeft. Het is misschien een rare eigenschap, maar ik ben er heel erg blij mee. Ik kan genieten van Youtube-video's waar mensen hun dag op Oxford of Cambridge laten zien, inclusief de kneuterige to-do lijstjes en de lange colleges. Er zijn zelfs video's van een paar uur lang waarin mensen studeren. Deze video's kan je opzetten als je zelf aan het studeren bent om zo gemotiveerd te blijven. Daarnaast vind ik video's van rondleidingen door de verschillende bekende universiteiten ook geweldig om naar te kijken. Maar dat heb ik ook bij mooie bibliotheken. Rare hobby, ik ben mij er bewust van. 


Reacties

Populaire posts