4. Mijn journal en ik



Een aantal jaar geleden werd ik geïntroduceerd met de bulletjournal. Dit is een methode van persoonlijke organisatie die ontwikkeld is door Ryder Carroll. Het systeem organiseert planning, herinneringen, takenlijsten en andere organisatorische taken in 1 boekje. Ik had toentertijd de leeftijd rond de 16 jaar en ik wist meteen: ik wil dit doen. Ik kwam op internet allemaal inspirerende foto’s tegen met de mooiste boekjes en de mooiste systemen. Ik kocht een simpel zwart notitieboekje bij Euroland, haalde stickervellen bij de HEMA en zocht mijn stiften en potloden bij mijn ouders in de kastjes van vroeger. Ik had alle spullen om mij heen gelegd op het bureau. Ik was er helemaal klaar voor. Ik deed het boekje open en daar zag ik mooie, effen pagina’s voor me. En ik werd zenuwachtig. De zenuwen om het boekje meteen op pagina 1 te verpesten. Toch ging ik aan de slag en maakte een maandoverzicht, to-do lijstjes, een indexpagina en de weekplanning. Ik tekende zogenaamde trackers, kleine schemaatjes waarin je bijhoudt hoe vaak je per week iets doet. Ik was tevreden en kon niet wachten om het volgende maandoverzicht te maken.



Maar het volgende maandoverzicht kwam niet. Gedurende de maand merkte ik dat het systeem totaal niet praktisch voor mij was. Mijn to-do’s waren eigenlijk elke dag hetzelfde; studeren, huiswerk maken, klarinet spelen, turnen etc. Ik haalde er geen voldoening uit en ik hield het niet goed bij. Resultaat: Een boekje waarvan ik 3 bladzijdes had gebruikt en vervolgens aan de kant heb gelegd.

Ik heb het direct daarna nog een keer geprobeerd maar dan met een echt Moleskine boekje. Ik dacht namelijk dat het aan het boekje lag dat ik had gebruikt, dit boekje had namelijk geen ruitjes of puntjes. Helaas gebeurde precies hetzelfde en ligt dat Moleskine boekje tegenwoordig nog steeds op mijn slaapkamer bij mijn ouders. 




Jaren verstreken en ik dacht er helemaal niet meer over na. Totdat ik in februari 2019 stuitte op de filmpjes van Creachick (Mariska van Modem). Creachick is een nederlandse youtuber en laat o.a. zien hoe zij verschillende pagina’s in haar journal maakt. Ik raakte geïnteresseerd, ik vond de pagina’s zo mooi en ze legde het zo goed uit, ik raakte ervan overtuigd dat ik dit kon! 
Deze keer wilde ik het anders doen. Ik wilde er, net als Creachick, een soort dagboek van maken. Ik wilde er elke dag iets in schrijven, iets dat ik die dag had beleefd, en versierde de pagina’s daar omheen. Ik kocht via internet de Leuchtturm1917 in de kleur Navy Blue. Ik ben op Valentijnsdag begonnen en sindsdien ben ik niet meer gestopt. Hieronder zie je het resultaat van (bijna) een jaar journallen.

De eerste bovenstaande foto is mijn eerste journal, de blauwe versie die ik hierboven al had benoemd. Na een aantal maanden durfde ik de voorkant te personaliseren en schreef mijn naam op de voorkant en plakte er een sticker op. Het pimpen van de voorkant is wederom geinspireerd op de journals van Creachick. 




Hierboven staan verschillende voorbeelden van mijn pagina’s. De doordeweekse dagen krijgen een eigen bladzijde, de zaterdagen en de zondagen delen ieder een bladzijde. In mijn journal gebruik ik allerlei verschillende dingen; gekleurde papiertjes, stickers, aquarelverf, washi tape, pennen, foto’s en plaatjes uit tijdschriften. Op de rechterpagina zie je een aanduiding van een nieuwe maand. Ik vind het leuk om hier extra aandacht aan te geven, alsof er een nieuw hoofdstuk van een boek wordt gestart. 



Af en toe maak ik een pagina ertussen met een quote en een mooie plaat of foto. Deze quotes geven aan hoe ik me op dat moment voel. 

De blauwe leuchtturm1917 heb ik van Februari t/m Oktober gebruikt, waar ik (bijna) elke dag in heb beschreven. Het boekje is ontzettend waardevol voor mij geworden. Bijna mijn hele jaar staat beschreven in dat boek, van hoge hoogtepunten tot diepe dieptepunten. Het lijkt me zo bijzonder om dit boekje over 5, 10 of zelfs 50 jaar er opnieuw bij te kunnen pakken en te lezen hoe ik toen over het leven dacht. 

Ik besloot om een nieuw boekje te starten in November. De leuchtturm1917 beviel mij ontzettend goed dus ik besloot deze opnieuw te kopen in de kleur port red. Weer kwam weer de lichte angst om te beginnen in het boekje, maar ik drukte deze angst weg en ging er voor. Ik ben nu anderhalve maand onderweg in dit boekje en het ziet er nu al zo mooi uit. Het is echt leuk om te zien hoe het boekje als het ware langzaam zijn eigen ‘karakter’ krijgt. 



Het werkt rustgevend, ik kan gerust hele avonden aan mijn kleine bureautje aan mijn boekje werken. Ik vind het fijn om mijn verhaal kwijt te kunnen zonder dat ik daarvoor met iemand uit mijn omgeving moet praten, soms heb ik daar gewoon geen zin in. Het geeft lucht en het zorgt er daarnaast voor dat belangrijke momenten niet verloren gaan in de grote wolk van gedachtes. 


Reacties

Populaire posts