1. Dingen die ik ooit wil doen

Iedereen heeft wel wensen in zijn/haar hoofd zitten die hij/zij ooit wil doen in het leven. De term die hier vaak aan gekoppeld wordt is bucket list. Persoonlijk hou ik niet zo van engelse termen in het alledaagse taalgebruik, dus gebruik ik liever de zin: dingen die ik ooit wil doen. Een paar weken geleden kreeg ik op mijn werk de volgende vraag voorgeschoteld:
"Stel je voor, je staat maandagochtend op, gaat douchen en maakt je klaar voor een nieuwe dag. Alle mogelijkheden liggen voor je open, wat wil je dan gaan doen?"
Pijnlijk genoeg wist ik geen antwoord te geven op deze vraag. Minuten kropen voorbij. Ondanks dat het een chaos van geroep en geschreeuw in mijn hoofd was, bleef het in de ruimte waarin ik verbleef behoorlijk stil. Ik kon geen antwoord geven op deze vraag. Ik nam de vraag mee naar huis, stelde hem keer op keer aan mijzelf, maar het antwoord bleef uit. Weken gingen voorbij, weken waarin het leven gewoon doorging, en af en toe popte de vraag opeens weer op in mijn hoofd: "Wat zou je dan willen?" Ik stelde de vraag ook aan mijn omgeving, sommigen gaven direct antwoord, anderen moesten hier even over nadenken. Zo'n simpele vraag, maar wel met een aardig grote impact.
Inmiddels heb ik antwoorden op deze vraag. Wel heb ik vals gespeeld, want ik kan simpelweg niet kiezen. Ik wil meerdere dingen graag doen in mijn leven. Gelukkig zijn er meerdere maandagen in het leven, eenmaal per week om precies te zijn. Genoeg kans dus om wat met deze punten te doen.
De dingen zijn uiteenlopend, van groot tot klein, van haalbaar tot bijna onmogelijk. Ik neem je graag mee in mijn dingen die ik ooit wil doen.


1) De Zweedse taal leren spreken.
Een terugkerend thema in mijn hoofd; Zweeds leren. Al jarenlang zit dit plan in mijn hoofd, al zeker vanaf mijn vijftiende leeftijd (dat inmiddels al tien jaar geleden is). De reizen naar Scandinavië die ik vroeger als kind met mijn ouders maakten hebben een grote indruk achter gelaten. De natuur is prachtig, de landen stralen rust uit en de talen vind ik onwijs interessant. Bovenaan het lijstje staat Zweden. De taal klinkt vrolijk, idyllisch en geeft een gelukzalig gevoel als ik het hoor op straat. Een taal die ik graag zou willen begrijpen, maar vooral ook wil spreken. Door de jaren heen heb ik een paar keer een app gedownload om Zweeds te leren, maar helaas hield ik dit niet vol. Leren via een app is denk ik niet zo aan mij besteed. Daarnaast heb ik extra geluk, want mijn vriend heeft in zijn studententijd een paar maanden in Zweden gewoond. Hij verstaat Zweeds redelijk en kan, naar mijn idee, een aardig woordje Zweeds spreken. Ik vind het heerlijk als hij kleine zinnetjes in het Zweeds zegt (vb. jag älskar dig - jag älskar dig också), uiteraard op aandringen vanaf mijn kant. Hij waarschuwt mij ook, hij zegt dat het idyllische karakter van de taal verdwijnt als je daadwerkelijk verstaat wat mensen vertellen op straat. Zij hebben het namelijk ook gewoon over die leuke broek die ze bij de kringloopwinkel hebben gezien of de buurman van de vriendin van mijn broer en daar de zus van... Ik ben mij daar zeker bewust van, maar het idee blijft in mijn hoofd rondspoken. Het nadeel is echter dat de taalbeheersing sneller verdwijnt als je niet elke dag er mee in aanraking komt. Dat is hetgeen dat mij er tot nu toe van weerhoudt om er energie in te steken. Maar wie weet, ooit op een dag, jag talar svenska.


2) Minder sociale media
Dit is een rare eend in het lijstje, aangezien ik dit punt eigenlijk wil toepassen in de rest van mijn leven. Ik merk wel dat het lastig te realiseren is; ik kan de verleiding niet weerstaan om elke dag "even" op facebook, instagram of twitter te kijken wat de wereld bezighoudt. Eigenlijk word ik iedere dag weer lichtelijk teleurgesteld. Alle leuke, lieve, oprechte, droevige, belangrijke berichten die vrienden en familie plaatsen op het internet worden ondergesneeuwd door advertenties, kortingen, samenwerkingen en filmpjes; heel veel filmpjes. Stiekem beïnvloed sociale media een groot deel van mijn dag, ik schrik ervan als ik merk hoeveel ik op mijn telefoon kijk. Zodra ik 's ochtends opsta zet ik een video op via youtube, gewoon om wat achtergrondgeluid te creëren. Ergens best wel vervelend dat ik niet meer zonder dat achtergrondgeluid kan (nu ik dit typ staat er trouwens niks aan op de achtergrond, hulde!) Even in stilte een ontbijtje klaarmaken is er niet meer bij als ik alleen thuis ben.
Daarnaast beïnvloed het de samenleving enorm, de mobiele telefoons zijn niet meer weg te denken uit het straatbeeld. Als een kind lastig word in een restaurant of in het openbaar vervoerkrijgt het een tablet in zijn handen gedrukt om afleveringen van Peppa Pig te kijken. Ook als een kind aandacht vraagt aan zijn/haar ouders, zijn deze regelmatig te druk met het verversen van hun facebook tijdlijn. Wel moet alles worden vastgelegd en worden gedeeld, het liefst in een vooraf bepaalde setting. Ook al lijkt de foto spontaan te zijn genomen, hier zijn heel wat filters en neppe glimlachjes over heen gegaan. Iedereen mag het zijn, zowel op facebook als instagram. Alles voor de likes.
Ik besef dat deze handelingen van deze tijd zijn, dat ik makkelijk praten heb en dat ik moet accepteren dat het leven verandert. Toch hou ik liever vast aan mijn herinneringen uit mijn jeugd, zonder mobiele telefoon, lekker buiten spelen, knutselen en gek doen met schmink. 
Het blijft een lastig punt, in mijn ideale wereld gooi ik die telefoon aan de kant en richt me op dingen zonder internet, aan de andere kant maak ik ook gewoon tienduizend foto's voor instagram, kijk ik regelmatig op facebook en zit ik nu een blogpost te typen.
Hopelijk kan ik mezelf blijven motiveren om mijn telefoon vaker aan de kant te leggen en een boek te gaan lezen, schrijven, knutselen, puzzelen, bakken, koken, enzovoorts.


3) Een weekvlog maken
In eerste instantie lijkt dit punt volledig in strijd met het voorgaande punt, maar ik zal proberen uit te leggen waarom dit punt toch op mijn lijstje staat. Als eerste zal ik even kort uitleggen wat een weekvlog naar mijn idee is. In een weekvlog legt een persoon (de vlogger) zijn week vast op camera, hij/zij filmt kleine stukjes over alledaagse dingen, van het ontbijt tot aan de doucheproducten die worden gebruikt. De kijker wordt meegenomen in de dagelijkse handelingen van de vlogger en wordt zo betrokken in iemands leven. Het is als het ware een kijkje in de huiskamer van een persoon, alleen ben je nu niet bang dat er iemand in de huiskamer zit die jou daarop betrapt.
Laat ik vooropstellen dat ik mezelf niet graag terug zie op film of op camera. Als ik word gefilmd dan denk ik vaak: "Ik denk dat ik er wel redelijk op sta" , totdat ik het terugzie en ik, naar mijn mening, eruitzie als de clown van het gezelschap. Nee, de camera en ik zijn geen match. Maar waarom zou ik dan een weekvlog willen maken? Omdat ik het heel interessant vind bij anderen om te zien hoe zij hun week hebben beleefd, wat zij hebben meegemaakt, wat ze bezighouden. De "verplichte" praatjes voor zogenaamde advertorials laat ik even achterwege, al snap ik heel goed dat het voor professionele vloggers een bron van inkomsten is. Ik ben geïnteresseerd in de inrichting van een dag, net als dat ik het leuk vind om te zien hoe andere mensen hun huis indelen. Ik haal hier inspiratie uit, laat mij met een frisse blik kijken naar mijn eigen indeling, van zowel mijn woonkamer als mijn dag.
Ik zou graag een keer een week van mijn leven willen filmen, gewoon om te kijken hoe dat er bij mij uitziet. Hoe ziet mijn ontbijt er uit op camera, mijn dagelijkse bezigheden, ons interieur? Het hoeft niet eens online komen te staan, misschien gewoon voor mijn eigen data-opslag. Dan wordt het een leuk aandenken om terug te kijken in de toekomst.


4) Deel uitmaken van een musical
Al jarenlang ben ik gek op de musical the Phantom of the Opera. Als klein meisje speelde ik ooit een medley van de musicalmuziek met mijn jeugdorkest, ik was opslag verliefd op de muziek en was erg benieuwd naar het bijbehorende verhaal. Thuis zocht ik meteen op wikipedia het verhaal op, las van alles over het spook van de opera en fantaseerde hoe dit verhaal tot leven kwam op een toneel. Jaren verstreken, in deze jaren bekeek ik een aantal keer de filmversie en las het boek van Gaston Leroux. In de zomer van 2018 ging ik met mijn vriend op vakantie naar New York en daar kwam een grote wens in vervulling, we gingen naar de musical op Broadway. De beste musical die ik ooit heb gezien in mijn leven. Vanaf dat moment wist ik het, ik wil een keer in mijn leven meedraaien in een musicalproductie. Het maakt me niet eens heel veel uit in welke positie, hoofdrolspeler tot in de orkestbak, het mag van alles zijn. Ik wil dat magische gevoel ervaren, het magische gevoel er onderdeel van te zijn. De voorkeur voor een musical heb ik, naast the Phantom of the Opera, niet.


5) Fagot leren spelen
Een instrument leren bespelen vind ik een leuk proces. Op mijn elfde ben ik begonnen met klarinetlessen. Tot mijn eenentwintigste heb ik les hierin gehad en wilde een tijdje zelfs mijn beroep er van maken. Naar mijn idee was ik na al deze jaren op mijn maximale kunnen en was dit maximale niet genoeg voor een baan in een orkest. Ik heb dan ook besloten om hier niet in door te gaan. Ik koos voor een compleet andere richting, maar het leren van een instrument bleef toch kriebelen. Op mijn drieëntwintigste begon ik aan harplessen. Deze lessen volg ik nog steeds en het is een leuke hobby, gewoon lekker bezig zijn. Een instrument dat al jaren op mijn verlanglijstje staat is een fagot. Als klarinettist zat ik in het orkest naast de fagotten en vond het altijd betoverend om er naar te luisteren. Het instrument ziet er interessant uit en de klank is apart (in de goede zin van het woord). Het nadeel alleen is dat er geen fagotles wordt gegeven in de regio waar ik woon. Misschien komt het er ooit van, tot die tijd blijf ik gewoon wegdromen bij het instrument.

6) Een boek schrijven
Voor nu het laatste punt op het lijstje van dingen die ik ooit wil doen. Ik ben gefascineerd door bibliotheken, het liefst breng ik mijn hele dag door in een bibliotheek. Tijdens mijn opleidingen heb ik dat ook veelal gedaan. Ik zat tussen de boeken te studeren, met uitzicht op het stadscentrum. Het geeft mij een rustig gevoel, maar ook het gevoel dat ik nuttig ben. Het idee dat je jezelf ontwikkelt, maar waar je tegelijkertijd in een wereld vol fantasieën kan zitten. Deze zinnen klinken heel zweverig, zo ben ik absoluut niet. Ik sta het liefst met beide benen op de grond, maar operazalen en bibliotheken doen iets met mij, ze hebben iets magisch over zich heen.
Dus, een boek schrijven. Het klinkt zo eenvoudig, je gaat achter je laptop/typmachine/schrift zitten en je begint te schrijven. Ik heb alleen geen idee waarover ik een boek wil schrijven; fictie, non fictie, roman, thriller of toch informatief? Zonder een idee wordt het lastig om te beginnen. Daarnaast bestaan er al zo ontzettend veel boeken, ik vraag me soms wel eens af of niet alles al is verzonnen en opgeschreven. Maar zo moet ik niet denken, anders komt dat boek er nooit. Misschien is deze blog wel het begin van het schrijven, misschien ook wel niet.

Dat waren zes punten van mijn lijst van dingen die ik ooit nog wil doen. Deze vijf punten hebben niks met elkaar gemeen, maar dat is ook hetgeen wat ik juist zo leuk vind. Misschien komen er door de jaren heen meer punten bij, en misschien gaan er ook wel een paar van af. Het belangrijkste dat telt is dat het voor een mens goed is om te durven dromen. Het maakt niet eens zozeer uit of deze dromen realistisch zijn of niet. Deze wensen zorgen er voor dat mensen hoop houden en bereid zijn om ergens voor te vechten. Deze motivatie heeft iedereen nodig, of je nu een kind bent of een oudere.


De afbeeldingen zijn afkomstig van Pinterest, klik hierhier en hier om naar de pagina te gaan.

Reacties

Populaire posts